¡Hola, ANA ARIAS SAAVEDRA!<embed src="http://static.ning.com/comuniquemonos/widgets/index/swf/badge.swf?v=3.14.13%3A18808" quality="high" scale="noscale" salign="lt" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" t

NI VERDE MAR, NI AZUL CIELO

Despunta el alba , despierta un cuerpo,
adopta su alma salirse del mismo,
cándido , in albis por su lisura,
sino cuán duda de Dios Divino,

Sale en la grata suave lentitud,
en su asombro otea a su cuerpo,
mira sus manos, ahora cristalinas,
ni son verde mar, ni azul del cielo,

Hermosísimo color inefable,
propio de su propia energía,
sus manos... no son manos humanas,
tornándose traslúcidas las mira,

Las va viendo tomando forma,
adquiriendo el sagrado color,
ni verde… Continuar

AIRES MARINEROS

Ya vinieron desde Ferrol,
los marineros a Lugo,
uniformados llegaron,
para rendirle su culto,

La Virgen de la Esperanza,
Reina de todos los mares,
de ríos, fuentes y vientos,
de bravos y sutiles aires,

Vinieron los marineros,
desde Ferrol hasta Lugo,
engalanados dejaron,
sus hálitos impolutos,

Ya recorrieron por Lugo,
deferentes marineros,
exornado nuestros aires,
emocionando los vientos,

Alma y corazón de gentes,
sentimientos fervorosos,
dejaron los marineros,
cantándole ta… Continuar

O OSO DOUTO

Manoliño e Pauliño ,son dous nenos veciños , sendo tamén moi amiguiños, compañeiros da escola unitaria do pobo , onde viven con seus pais e avós, amigos de chanzas e troulas con outros nenos e nenas do pobo . Oito anos de idade ten Manoliño , neno robusto moi aleutado , seis anos de idade ten Pauliño , ó contrario do seu amigo Manoliño , é neno fraco , non moi habilidoso tratándose de rubir polas árbores, por ser neno máis ben medoso. Gran desvantaxe física entrambos, claro que toda… Continuar

5-2002 UNHA MIGUIÑA
¡Meu Deus! ¡unha miguiña!,
¡unha miguiña tan só!,
¡desa saúde que eu tiña!,
¡que se afastou de min sen dó!,
¡Para botar á carreira,
camiñando sen sentir présa,
non presa de quen o abeira,
meu corpo cunha vara o estea!,
¡Poder valgalo meu corpo,
sen medo có valgalo xire,
por mor de xirar a tombos,
na chaira que ben mo fire!,
¡Miro nos meus parentes,
albiscando nos alleos,
ficando sans todos eles!,
¡meu Deus! ¡ canto os envexo!,
¡Ai meu Deus!¡ ai meu Deus!,
¡quen tivera unha mi… Continuar

OS ENXEBRES DE LUGO









A agrupación luguesa Os Enxebres de Lugo, pola súa señeira traxectoria, andaina por toda a comunidade galega, Asturias e León, por ficaren en moi insignes eventos, deben de ficar xunto con eses momentos, inherentes á historia de Lugo, Galicia, no seu patrimonio cultural.

Nesta ocasión, farase un pequeno resumo da agrupación, encomezando en pasaxes da súa alma mater e cofundador, don Perfecto Xesús Arias Cerceda.

Don Perfecto Xesús Arias Cerceda nace o 11 de xaneiro… Continuar